donderdag 1 juli 2010

x


HOE XAPO, DE BOSDUIVEL, ZIJN STAART EN HOORNS VERLOOR.




De bosduivel Xapo lag heerlijk te slapen.

Hij had een zacht bemost plekje uitgezocht onder een dikke boom.

Hier was het heerlijk koel. Maar ook een dikke bromvlieg vond dit een goed plekje en kwam boven op zijn neus zitten. Verschrikt werd Xapo wakker en sloeg nijdig naar de vlieg. Maar de vlieg bleef om zijn hoofd snorren en ging zelfs niet weg, toen Xapo met zijn staart naar haar sloeg.

"Toe," zoemde de vlieg, "sla me niet, dat heb ik toch niet aan je verdiend. Ik wilde je juist een goede dienst be¬wijzen." .

Dit antwoord maakte Xapo nieuwsgierig en dus vroeg hij: "Vertel mij dan eens waarom je mij wekte? Maar denk er aan, wanneer je antwoord mij niet bevalt, sla ik je toch nog plat."

"Tu, tu, tu!" riep de vlieg. "Wat een drukte maak je van¬daag beste Xapo!"

Ze zoemde nu dicht bij zijn oren en zei: "Ik wekte je, om je te vertellen, dat er ginder bij de bosvijver een lief meisje zit, Het arme deerntje is verdwaald en zit nu moe en ver¬drietig aan de rand hij het water. Zou jij dat arme meisje de weg niet willen wijzen, Xapo?"

"Wel" riep de bosduivel blij, "dat is net iets passends Voor' mij. Ik heb trouwplannen beste vlieg en wil dus graag dit meisje zoeken. Van zo'n lelijke bosduivelin met staart en hoorns wil ik niets weten. Ik zoek een mooiere gade uit."

Xapo sprong dus blij op en wilde juist naar de bosvijver gaan om het allerliefste meisje te zoeken, toen de vlieg aan zijn oor zoemde: "Als het meisje jouw lelijke staart en hoorns ziet, zal ze je toch niet willen trouwen. Ze slaat op de vlucht."

"O wee ", dacht Xapo, "daar kan die vlieg wel eens gelijk aan hebben

"Weet jij er raad op?" vroeg hij. "Tja," antwoordde de vlieg, "je kunt naar de heks Filijn gaan, die hele knappe toverdranken brouwt. Misschien heeft zij een middel om je staart en hoorns te laten verdwijnen. Maar het duurt natuurlijk een dag of drie, tot dat drankje klaar is."

"Drie dagen!" riep Xapo wanhopig uit. "Dat is veel te lang. Dan is het snoezige meisje al uit het bos verdwenen. Neen, beste vlieg, wanneer je mij werkelijk wilt helpen, moot je iets bedenken, wat vlugger gaat."

"Nu dan," sprak de vlieg?" ga naar de houthakker en haal uit zijn schuur een zaag. Daarmee zaag je eenvoudig je staart en hoorns af. Maar natuurlijk kan ik je niet vooruit zeggen of de schuur op slot is, want dan zal je moeten wachten, tot de houthakker thuiskomt."

,,0," zuchtte Xapo diep, "dat duurt dan ook te lang. Neen vlieg, het moet nog vlugger gaan. Bedenk eens goed of je iets beters weet."

"Wel," sprak de vlieg en haar zoemen werd steeds vleiender. "Een raad kan ik je nog geven, dan weet ik niets meer en vlieg heen."

"Wat is het dan? Vertel het me vlug, want anders is dat lieve meisje toch al verdwenen."

"Nu luister goed Xapo," zei de dikke bromvlieg, "het is een eenvoudig middel. Je -bindt je staart stevig om je beide hoorns, je zoekt een sterke tak uit en haakt het hele geval er aan. Dan trek en ruk je net zo lang tot de staart en hoorns afknappen. Dat is alles."

"Hoelihoolee!" riep Xapo blij en gooide zijn bokkenpoten in de lucht. "Je bent een slimme vlieg, een knappe vlieg en ik volg je raad dadelijk op."

Xapo haastte zich dus te doen, wat de vlieg had gezegd. Hij bond zijn staart stevig om zijn beide hoorns, zocht een dikke sterke tak en haakte daaraan zijn staart.

Met een flinke ruk sprong hij naar voren.

"Krakkrak," kraakte alles.

"Au, au o wee," jammerde Xapo, want de domme bosduivel had er niet bij nagedacht, dat het afrukken pijn deed. Hij zou graag nog luider willen jammeren, maar tegenover de vlieg hield hij zich groot. 0, wat had hij een pijn: "Ben ik mijn staart en hoorns kwijt?" dacht hij en keek achterom.

Daar hingen zij aan de dikke tak en vlug sprong Xapo nu weg in de richting van de vijver.

"Zoem, zoem, zoem," bromde de vlieg en vloog hem achter¬na.

Zij zette zich op zijn oor en fluisterde: "Dat komt ervan. Wanneer je zo ijdel bent, wordt je voor de mal gehouden. Ga gerust naar het zachte plekje onder de 'boom terug en doe opnieuw een dutje, want er is nooit een meisje bij de bosvijver geweest..."

Voordat Xapo stilstond, was de slimme vlieg al hoog in de lucht, waar de duivel haar niet kon grijpen.

Woedend was Xapo. Maar wat hielp hem dat?

De bromvlieg had hem een poets gebakken. Zijn staart en hoorns was hij nu voor goed kwijt.

Hij had nog pijn aan de plekken waar zij gezeten hadden. Maar het allerergste was, dat alle bosduivels hem zouden uitlachen en dat geen trollevrouw naar hem zou willen kijken.

Welke bosvrouw wil nu met een bosduivel trouwen, die geen staart en geen hoorns meer heeft?

Verhaal en afbeeldingen van Hermien Ijzerman uit de bundel "Lettersprookjes"

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen